ਗ਼ਜ਼ਲ਼

ਕਦੇ ਤੂੰ ਬੰਦਿਆ, ਦੋ ਪਲਆਪਣੇ, ਅੰਦਰਝਾਤੀਮਾਰੀਂ,
ਕੀ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਕੀ ਕਰਦਾ ਏਂ, ਜ਼ਰਾ ਤੂੰ ਸੋਚ ਵਿਚਾਰੀਂ।
ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡਦੇ, ਆਪੂੰ ਉੱਗੇ, ਕਰਜਾਨੈਂ ਅਣਗੌਲੇ,
ਮਹਿਕਵਿਹੂਣੇ, ਫੁੱਲ ਕਾਗਜ਼ੀ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰੇਂ ਬਜ਼ਾਰੀ।
ਕਿਸੇ ਵਿਲਕਦੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਲਾਦਿਆਕਰ ਦੋ ਘੁੱਟਾਂ,
ਜਿਹੜੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਰੋਜ਼ ਤੂੰ, ਪੱਥਰ ਧੋ ਧੋ ਜਾਏਂ ਨਿਖਾਰੀਂ।
ਦੌਲਤ, ਸ਼ੁਹਰਤ, ਅਹੁਦੇ ਸੱਜਣਾਂ ਓਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ,
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਜ਼ਮੀਰਮਾਰਲਏਂ, ਐਡਾ ਮੁੱਲ ਨਾਤਾਰੀਂ।
ਪਿਆਰ-ਪੰਖੇਰੂ ਵੇਖੀਂ, ‘ਚੀਮੇ’ ਕਿੱਦਾਂ ਚੂਲ੍ਹਰ ਪਾਉਂਦੇ,
ਚਾਰ ਕੁ ਮੁੱਠੀਆਂ, ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਹੜੇ, ਮੋਹਦਾ ਚੋਗ ਖਿਲਾਰੀਂ।
ਮਹਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਚੀਮਾ (ਬਰੈਂਪਟਨ)