ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਝੜ ਛਾਈ ਹੈ।
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮਚੀ ਦੁਹਾਈ ਹੈ।
ਕੂਕੇ ਕੋਇਲ ਨਾ ਪੈਲ ਮੋਰਾਂ ਦੀ।
ਨਾ ਚਿੜੀਆਂ ਚੀਂ ਚੀਂ ਲਾਈ ਹੈ।
ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਸਹਿਮੇ ਪੰਛੀ,
ਮੌਤ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਆਈ ਹੈ।
ਨਾ ਹੀ ਟਹਿਕਣ, ਮਹਿਕਣ ਫੁੱਲ,
ਕਿੱਧਰੇ ਨਾ ਹਰਿਆਈ ਹੈ।
ਉਦਾਸ ਜਿਹਾ ਹੈ ਚਾਰ ਚੁਫ਼ੇਰਾ,
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਸੀ ਪਈ ਖ਼ੁਦਾਈ ਹੈ।
ਰਹੀ ਨਾ ਪੌਣਾ ਵਿੱਚ ਰਵਾਨੀ,
ਦਿੱਤੀ ਨਾ ਰਾਗ ਸੁਣਾਈ ਹੈ।
ਫ਼ੁੱਲਾਂ ਦਾ ਰਸ ਚੂਸਣ ਵਾਲਾ,
ਭੌਰਾ ਜਿਉਂ ਸ਼ੁਦਾਈ ਹੈ।
ਦਹਿਸ਼ਤ ਰੂਪੀ ਨਾਗਾਂ ਡੰਗਿਆ,
ਮੌਤ ਜਿਵੇਂ ਘਬਰਾਈ ਹੈ।
ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਪੈ ਗਈ ਦੂਰੀ,
ਦੂਰ ਭਾਈ ਤੋਂ ਭਾਈ ਹੈ।
ਰੁੱਤ ਸਰਾਪੀ ਹੋਈ ‘ਹਕੀਰ’,
ਡਰੀ ਪਈ ਲੋਕਾਈ ਹੈ।
– ਸੁਲੱਖਣ ਸਿੰਘ
+647-786-6329