ਓਹ ਬਰਫ਼ੀਲਾ ਦਿਨ

ਡਾ. ਰਾਜੇਸ਼ ਕੇ ਪੱਲਣ
ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੁਟੀਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲ ਦੇਖਣ ਲਈ ਟੀ.ਵੀ. ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਫੀ ਦਾ ਇੱਕ ਗਰਮ ਕੱਪ ਫੜ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸੋਮਵਾਰ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਬਰਫ਼ਬਾਰੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖਤਰਨਾਕ ਬਰਫੀਲੇ ਤੂਫਾਨ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਨੇ ਟੋਰਾਂਟੋ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਘਟੀ ਹੋਈ ਦਿੱਖ ਅਤੇ ਸੰਭਾਵੀ ਸਫ਼ੈਦ ਹੋਣ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਛੁੱਟੀ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ 35 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਰਫ਼ਬਾਰੀ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਜੋਖਮ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਪੂਰਾ ਦਿਨ 60-70 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਘੰਟਾ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਸਕੂਲੀ ਬੱਸਾਂ ਨੂੰ ਬਰਫ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸਕੂਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।
ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਘਰ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਬੋਨੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਟੀਵੀ ‘ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਠੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਬਰਫੀਲੇ ਤੂਫਾਨ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜ਼ੀਰੋ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਸਬਵੇਅ ਲਾਈਨਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਚਾਲਕ ਹਾਈਵੇਅ ‘ਤੇ ਫਸ ਗਏ ਸਨ। ਬੋਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਟੀਵੀ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਵੀਡੀਓ ਗੇਮ ਖੇਡੀ ਜਾ ਰਹੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਸੋਫੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉੱਚੀਆਂ ਭਰਵੀਆਂ ਨਾਲ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਸਨੈਪਸ਼ਾਟ ਦੇਖੇ ਸਨ। ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਹਨਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ, ਕੰਟਰੋਲ ਗੁਆਉਣ ਅਤੇ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਣ ਜਾਂ ਖਰਾਬ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਟੋਏ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਦਰਜਨਾਂ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
”ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋ?”, ਉਸਦੇ ਪਤੀ, ਤਪੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ”ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ਰਾਬ ਮੌਸਮ ਬਾਰੇ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ? ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਾਸ਼ਤਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿਆਂਗਾ। ਬੋਨੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਘਰ ਹਾਂ। ਬਸ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਹੋਰ ਸੌਂਵੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਬੰਡਲ ਕਰੋ; ਇਹ ਬਹੁਤ ਠੰਡਾ ਹੈ।
”ਗੁੱਡ ਮੌਰਨਿੰਗ, ਪਾਪਾ। ਅੱਜ ਕੋਈ ਸਕੂਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਵੀਡੀਓ ਗੇਮ ਖੇਡਾਂਗੇ,” ਬੋਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਪੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਭੱਜਿਆ।
”ਬੋਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ ਕਿ ਪਾਪਾ ਨੂੰ ਕੋਵਿਡ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।” ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬੋਨੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੁਣਿਆ ਸਵੈਟਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਊਨੀ ਜੁਰਾਬਾਂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਕਿਹਾ।
ਉਸਦਾ ਮਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਰਫੀਲੇ ਤੂਫਾਨ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਟਸਅਪ ‘ਤੇ ਭੇਜੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਢੀ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰ ਮਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕੁਆਰੰਟੀਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਵਿਡ -19 ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫ਼ੋਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਭਰਜਾਈ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਦੀ ਭਰਜਾਈ ਨੇ ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਾਸੀ ਦੀ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਸੁਣਾਈ ਜਿਸਦੀ ਕੋਵਿਡ ਨਾਲ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਓਮੇਗਾ ਹਸਪਤਾਲ ਨੇ ਉਸਦੀ ਲਾਸ਼ ਉਸਦੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੌਂਪੀ। ਹਾਜ਼ਰ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਆਖਰੀ ਦਿੱਖ ਦੇਖਣ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜ਼ੂਮ ਮੀਟਿੰਗ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੂਮ ਮੀਟਿੰਗ ਲੌਗ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਚੋਰੀ-ਛਿਪੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਪੀਪੀਈ ਕਿੱਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਭਰਜਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਘਿਣਾਉਣੇ ਵਿਵਹਾਰ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਮੂਡ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਬੋਨੀ ਲਈ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਨਾਨੀ ਦੁਆਰਾ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੁਣਿਆ ਉੱਨੀ ਪੁਲਓਵਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲਾਲ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੋਨੀ ਲਈ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਸਵੈਟਰ ਦੀ ਬੁਣਾਈ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਟ੍ਰੇਡਮਾਰਕ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਕੋਵਿਡ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀ ਦੇ ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੈਟਰ ਸੌਂਪਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਲੱਗੀ।
”ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਮਖਮਲੀ ਰਜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਧੁੱਪ ਸੇਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਪਤਲੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਹੁੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਤਾਂ ਹੋਏ ਹਨ ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਪੋਲਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸਦਾ ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਗੁਆਂਢੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੁਆਂਢੀ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਗੱਪਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਚਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਅਤੇ ਦਸਤਾਨੇ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨੂੰ ਸਿਲਾਈ ਕਰਨ ਵਿਚ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।”
ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕੰਧ ‘ਤੇ ਬਣੀ ਪੇਂਟਿੰਗ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ:
”ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਕਟ ਖੇਡ ਰਹੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਪ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਫੈਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਮਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦਰਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।”
ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬੁਣਨ ਦੀ ਕਲਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖੀ ਅਤੇ ਯੂ-ਟਿਊਬ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਫੀਡਬੈਕ ਲੈ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਿਆ। ਉਹ ਬੋਨੀ ਲਈ ਜੋ ਸਵੈਟਰ ਬੁਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ‘ਤੇ ਖਰਾ ਉਤਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੈਟਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਗਰਦਨ ਅਤੇ ਆਸਤੀਨ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਬੁਣਨ ਦਾ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਆਸਤੀਨ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਬੋਨੀ ਦੀਆਂ ਸਲੀਵਜ਼ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਾਪਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਪਰ ਬੋਨੀ ਚਿੜਚਿੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਿਟਕਾਮ ਦੇ ਕਲਿਫ ਹੈਂਗਰ ਨੂੰ ਰਜਿਸਟਰ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਟੀਵੀ ‘ਤੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਮਾਪ ਦੇਣ ਤੋਂ ਝਿਜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਫੇ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਸੀਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਮਾਪਿਆ।
ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ:
”ਇਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਪ ਲੈਣ ਲਈ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਬੁਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਠੰਡੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।”
ਘੜੀ ਇਕਸਾਰ ਨਿਯਮਤਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ-ਟਿਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਘੰਟੇ ਦੇ ਵੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬੁਣਾਈ ਦੀਆਂ ਸਲਾਈਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਪੈਟਰਨ ਨੂੰ ਬੁਣਨ ਲਈ ਬੁਣਾਈ ਦੀਆਂ ਸਲਾਈਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸਦੇ ਸੈੱਲਫੋਨ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ। ਇਹ ਉਸਦੀ ਸਹਿਕਰਮੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਈਮੇਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਵਿਡ -19 ਦੇ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਰ ਚਾਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੈਪਟਾਪ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹੀ ਈਮੇਲ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਖਿਆ ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤ ਛੁੱਟੀ ਲੈਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਉਸਨੇ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਵਿਡ ਟੈਸਟ + ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਅਲੱਗ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
”ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਪੇਸ਼ਵਰ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਖਾਣਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।”
”ਹਾਲੇ ਨਹੀ”। ਮੈਨੂੰ ਨਾਵਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਣ ਦਿਓ।
”ਪਲੀਜ਼ ਇਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਭੋਜਨ ਠੰਡ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।”
”ਠੀਕ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਠੰਡੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਠੰਡਕ ਹੀ ਠੰਡਕ ਹੈ। ਓਹ ਦਿਨ ਵੀ ਠੰਡਾ ਸੀ।” ਤਪੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।
”ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਰੈਫਰੈਂਸ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵੱਲ ਗੱਡੀ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਰੱਖਿਆ ਗਾਰਡ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਪਿਸਤੌਲ ਵਰਗੀ ਬੰਦੂਕ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਤਾਪਮਾਨ ਚੈੱਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਵਿਡ+ ਤੁਰੰਤ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਡਾਊਨਟਾਊਨ ਕਾਂਡੋ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੋਵਿਡ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।”
”ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖਰਚਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂਗੇ”, ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਤਪੇਸ਼ਵਰ ਨਾਲ ਵਟਸਐਪ ‘ਤੇ ਕਿਹਾ।
”ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਘਰ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਬੋਨੀ ਵੀ ਘਰ ਹੈ। ਆਓ ਮਾਸਕ ਪਾ ਕੇ ਕੁਝ ਕਰੀਏ।”
”ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਹੋ; ਆਉ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਖਰੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਈਏ, ਕੁਝ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਸੰਗੀਤ ਸੁਣੀਏ।”
ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ”ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਇਆ।”
”ਓਹ ਫੇਰ ਸਹੀ।”
”ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਨੀਤੀ ਦੇ ਤਹਿਤ ‘ਜ਼ੀਰੋ ਟੋਲਰੈਂਸ’ ਐਲਾਨ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬਕਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।”
”ਸੱਚਮੁੱਚ?”
”ਓ ਹਾਂ!”
”ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵੀਡੀਓ ਲਿੰਕ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਗਰਭਵਤੀ ਚੀਨੀ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭਪਾਤ ਦਾ ਦੁਖਦਾਈ ਮਾਮਲਾ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਖਤ ਤਾਲਾਬੰਦੀ ਕਾਰਨ ਉਸਦੀ ਡਾਕਟਰੀ ਇਲਾਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।”
”ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ” ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਤਪੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ”ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬੇਰਹਿਮ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਪਰ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਾਰਮੂਲਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ”ਡਾਇਨਾਮਿਕ ਜ਼ੀਰੋ” ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਬੁਣਾਈ ਦੀਆਂ ਸਲਾਈਆਂ ਨੂੰ ਵਗਾਹ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ”ਇਹ ਕੀ ਫਾਰਮੂਲਾ ਹੋਇਆ?”
”ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਕੋਈ ਫਾਰਮੂਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।” ”ਇਸ ਗ੍ਰਹਿ ‘ਤੇ ਜੀਣ ਦਾ ਪੈਂਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਾਵਣਾ ਹੀ ਰਿਹਾ।”
”ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਫੇਸਬੁੱਕ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲਿੰਕ ਦੇਖਿਆ?”
”ਨਹੀਂ, ਤਪੇਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਸੀ?”
”ਫਿਰ ਹੁਣੇ ਇਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੋ, ਇਹ ਚੀਨ ਦੇ ਤਿਆਨਜਿਨ ਸ਼ਹਿਰ ਬਾਰੇ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਕੋਵਿਡ -19 ਦੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਧਾਤ ਦੇ ਬਕਸੇ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਤਾਰਾਂ ਉਪਲਬਧ ਕਰਵਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਆਰੰਟੀਨ ਕੈਂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਡ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬੱਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਹੀ ਕਤਾਰਾਂ ਹਨ।”
”ਉਹ ਜੋ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ”, ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।
”ਤਪੇਸ਼ਵਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਮਾਜ ਸੇਵਕ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਲਿੰਕ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
”ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ, ਸੁਣੋ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਸੰਪਰਕ ਨੰਬਰ ਵੀ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪੀਪੀਈ ਕਿੱਟ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।”
”ਫਿਰ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹੁਣੇ ਕਾਲ ਕਰੋ; ਦਿੱਲੀ ਸਵੇਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਟਸਅਪ ਕਾਨਫਰੰਸ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈਓ।”
”ਮੈਨੂੰ ਹੁਣੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦਿਓ, ਤਪੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਇੱਕ ਧੀਮੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
”ਹੈਲੋ ਸਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੈਗਾਂ।” ਤਪੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।
”ਤੁਹਾਡੀ ਕਾਲ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ, ਸਰ,” ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
”ਇੱਥੇ ਸਥਿਤੀ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਹੈ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੀ ਐਂਬੂਲੈਂਸ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਐਂਬੂਲੈਂਸ ਵੈਨ ਦਾ ਇੰਜਣ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ, ਉਸਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੁੰਦਰੀ ਲਾਹ ਲਈ।” ”ਓਏ ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ,” ਤਪੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ”ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਤਾਂ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਾਲਮ ਹੋ ਗਏ।”
”ਮੈਡਮ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਉਹ ਤਾਂ ਆਪੇ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ”, ਦਿੱਲੀ ਵਾਲੇ ਸਮਾਜ ਸੇਵਕ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, ”ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੁਣੇ। ਇਕ ਜੋੜਾ ਮੈਨੂੰ ਲਾਸ਼ ਸੌਂਪਣ ਆਇਆ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇਹ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋੜਾ ਦੁਬਾਰਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਵਿਊ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਤੋਂ ਜੋ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਲਾਹ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਦੋ ਖਾਲੀ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ‘ਤੇ ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ।”
”ਜ਼ਰਾ ਮਾਫ ਕਰਨਾ। ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਪੀਪੀਈ ਕਿੱਟਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।”
”ਬਾਏ”, ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਤਪੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਕਿਹਾ।
ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
”ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਤੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤਪੇਸ਼ਵਰ”, ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।
”ਹਾਂ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਖ਼ਬਰਾਂ ਹੈਗੀਆਂ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਆਦਮੀ ਇੰਨੇ ਨੀਵੇਂ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।”
”ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੌਂ ਜਾਓ ਅਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਖ਼ਬਰਾਂ ਨਾ ਦੇਖਿਓ। ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਅਸਰ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਹੈਗਾ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਕੋਈ ਵੀ ਖ਼ਬਰ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।”
ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਸੌਣ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਵੇਰਵਿਆਂ ਨਾਲ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਤਰੋ-ਤਾਜ਼ਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੈਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਇਸ ਲੜੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਬੈਡ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਝਾਕਦੀਆਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੇ ਟੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਤੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਬੇਟੇ ਲਈ ਨਾਸ਼ਤਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਗਈ, ਜੋ ਵੱਖਰੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿਚ ਘੁਰਾੜੇ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਹੜੇ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਝਾਤ ਮਾਰੀ, ਉਸਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੋ ਗਿਲਹਰੀਆਂ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੈਕਯਾਰਡ ਦੀ ਫੈਸ ‘ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਬਰਫ ਦੀ ਰਹਿੰਦ-ਖੂੰਹਦ ਨੂੰ ਝਾੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬੋਨੀ ਜਾਗ ਗਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਮਾਸਕ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
”ਬੋਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਾਸਕ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਿਆ?; ਹਾਲੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਡਰਾਈਵਵੇਅ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠ ਬਰਫ਼ ਚੁੱਕਣੀ ਆਂ” ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਬੋਨੀ ਨੇ ਓਹੀ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ :
”ਪਰ, ਮੰਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਿਲਹਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖੋ; ਉਹ ਮਾਸਕ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਦੇ? ਉਹ ਵੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਘੁੰਮਦੇ ਆ।
”ਬੋਨੀ, ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਗਿਲਹਰੀਆਂ ਵਰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਸਕ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਸਕ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੀ!” ਤਾਜਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੋਹ ਵਿਚ ਉਚੀ ਦੇਣੀ ਕਿਹਾ।